გავრცელებული მოსაზრების მიხედვით, დროის გამოყენებაში არსებული გენდერული უთანასწორობა სავარაუდოდ ქალებისა და კაცების განსხვავებული დასაქმების სტატუსით აიხსნება: დაუსაქმებელი ქალები უფრო მეტ დროს აუნაზღაურებელ ზრუნვისა და საოჯახო საქმიანობაზე ხარჯავენ, ხოლო დასაქმებული კაცები ანაზღაურებად შრომაზე. თუმცა, 2020–2021 წლების საქართველოს დროის გამოყენების კვლევის მონაცემები გვაჩვენებს, რომ ეს განსხვავებები ნარჩუნდება კაცებისა და ქალების სრულ განაკვეთზე ანაზღაურებადი შრომის პირობებშიც, რაც აისახება როგორც დროის განაწილებაზე, ისე დროის წნეხის განცდაზე.
